عدالت زیر پرچم ظلم

آقا نگویید وحدت خدشه دار می شود! آقا عربستان هم مسلمان است حکومتش هم مسلمان است اندیشه هایش هم اسلامی است و ما و عربستان در بسیاری از مسائل با یکدیگر اتفاق نظر داریم...
قطر هم همین است... یمن هم همین است... اصلاً اگر طبق این تفکر مسائل را بسنجیم اگر جناب آقای اولمرت هم شهادتین بخواند در بسیاری از مسائل با ما اتفاق نظر دارد.
دیانت ما عین سیاست ماست و سیاست ما عین دیانت ما. خوب همین را از سیاست شما دیدیم که به دیانتتان شک می کنیم. طبق دیانت شما که منطبق بر سیاست شماست امام علی (علیه و علی رسول الله و اهل بیته صلوات الله و سلام) که وارد جنگ عقیدتی و نظامی با معاویه ابن ابی سفیان شد صاحب تندروی سیاسی بوده و نمی توانسته اتحاد بین المسلمینی را رعایت بکند و همین درک غیر منطقی از دین را داشته که نتوانسته از راه های دیپلوماتیک او را از اشتباهاتش دور کند و ما بالاخره به این درک دیپلوماتیک رسیده ایم و قرار است دنیا را بترکانیم و مهد تمدن و اندیشه کنیم. معاذ الله العلی العظیم
البته لازم به ذکر است که حتی مدرس هم به این درک نرسید و مقابل رضاخان ایستاد و حساب او را با اینکه امکان داشت با سازش با او چون امیرکبیر برای ایران مفید باشد را از ملت جدا کرد و به تحقیر و درگیری با او پرداخت و این مسأله سبب شد بسیاری از نیروهای انقلابی! مشروطه از او فاصله بگیرند و روش معتدل را پی گیرند تا بتوانند بیشتر در سنگر مسلمین با سپاه کفر نبرد کنند.
خب هر چقد رجلو می رویم ارزش این درک را بیشتر می فهمیم وقتی که می بینیم امام هم چنین بینشی را نداشته است و ما دست به چه ابتکاری زده ایم.
او هم نتوانست در امور داخلی لبنان و فلسطین دخالت نکند و با ارسال پیام و نیرو آنها را به علیه نیروهای داخلی و خارجی مجهز کرد و در مقابل عربستان هم موضعی خصمانه گرفت تا کشور دوست و برادر عربستان! که حتی در مذهب ایشان نزد علماء شیعه و سنی شک است را به سمت خود بکشیم و این اهرم قوی منطقه را در کنار خود داشته باشیم.
اما ابتکار و ادبیان ما که طلایه دار گفتگو در جهان شده ایم این است:

کشور دوست و برادر اعم از کشورهای اسلامی
کشور مقاوم و خستگی ناپذیر
ما با همه نزدیکی های بسیاری داریم که حتی از شمارش آن هم عاجزیم
با همه گفتگو می کنیم

اما چرا؟
چرا امام علی ابن ابی طالب (علیه و علی رسول الله و اهل بیته صلوات الله و سلام) به خاطر کشیده شدن خلخال از پای زن یهودی در مملکت اسلامی آن جور می گوید که گویی مرگ صواب است و زندگی حلائل ولی راجع به معاویه ابن ابی سفیان آن گونه می گوید که برادر و دوست! معاویه را خوش نیاید؟
چرا مدرس با اینکه می دانست مشروطه در اوان است و خطر انحلال آن را تهدید می کند از دیانت خود پایین نیامد و سوار استر دیپلوماسی نشد و حرف خود را یکه و تنها زد؟
چرا امام خمینی که می دانست اگر در سازش با عربستان و دول غربیه منطقه باشد از حبل المتین! آنها بهره خواهد برد قدرت انعطاف! خود را در مسائل امنیتی بالا نبرد؟
سر مسأله در اینجاست که ایشان باور داشته اند که لله العزه و لرسوله و للمؤمنین و ما باور نداریم و در عوض باور داریم که للعقل و الاجماع العزه.
آنها باور دارند که زیر پرچم جالوت دم از طالوت زدن کار ایشان نیست.
آنها باور داشتند که اگر تنها باشند و حق بگویند بهتر از آن است که چند تا باشند و حرفی برای گفتن نداشته باشند.
آنها باور داشتند که وحدت مسلمین زیر پرچم ظلم محقق نخواهد شد.
اما آقایون عقلاء!
از آنچه سیره این بزرگواران نشان می دهد تنها راه علاج دندان کرم خورده حرکت آفندی است و کندن آن است. جنابان عالیه حرکت آفندی یعنی یا چون علی وارد در معرکه مبارزه شوید نتوانستید چون امام حرف حق را بزنید و جریان برائت از مشرکین را در عربستان و جریان امام موسی صدر را در لبنان به راه بیاندازید و اگر نمی توانید چون مدرس حداقل حرف خود را بزنید و مقتدرانه در تاریخ بمانید که این راه مردان خداست.
زیر پرچم ظلم خدا خدا کردن کار بهائیت و وهابیت و حجتیه است نه کار شیعه!