و اما مقدمه

به نام خداوند بزرگ و بلند مرتبه که بزرگی از اوست و ستایش برای اوست.

امروز و اکنون جامعه اسلامی کمتر جایی است که از گزند شیاطین به دور است و با گزک تلخ ایشان٬ اشنا نیست. به ایران نگاه کنیم تا به فلسطین و لبنان و افغانستان و عراق به عنوان کشورهای جنگ زده، مصر و عربستان و کشورهای حاشیه خلیج فارس به عنوان کشورهای مرفه، مالزی و اندونزی به نمایندگی از کشورهای پیشرفته، کشورهای اسلامی جنوب روسیه و سایر جمهوری ها و کشورهای کوچک و فقیر و سایر اقلیت های مسلمان در تمام دنیا. ناآرامی در تمام دنیای اسلام و به تبع آن دنیای ادیان و به تبع آن در تمام دنیا نسبت به اسلام و مسلمین موج می زند.

شاید باید٬ دید امام صادق علیه السلام در نگاه به مشکلات مردم را در اینجا فصل الخطاب این مقدمه بسازیم و بگوییم در یک نگاه کلی جامعه اسلامی و مسلمین از دو چیز رنج فراوان می برند. اول از عالم متهتک است و ثانی از جاهل متنسک.

اول از اندیشمندان اسلامی است که به جای روی آوردن به اسلام به عنوان نجات بخش، از آن دور شده و به شیوه ها و سبک های غربی و گاه شرقی و گاه ریاضت هندی و گاه شفقت مسیحی روی آورده اند و از معالم و مناسک اسلامی دور افتاده اند. طوری که گاه برای بیان یک مفهوم اسلامی در میان ایشان باید به اثبات فلسفی آن پرداخت و باید دلیل آورد که چرا اشداء علی الکفار رحماء بینهم؟! که چرا امر به معروف و نهی از منکر؟! حرفی نیست٬ مباحثه می کنیم و نظر خود را به ایشان می گوییم اما جای دارد که ایشان نیز نگاهی به تاریخ حکما و علمای دین٬ زده و شرح حال ایشان را با نگاهی انقلابی مطالعه کنند. آن ها در عین تدریس و مداقه در فلسفه و منطق چه از نوع یونانی اش و چه از نوعی که بعدها از یونان به اسلام آمد٬ اهل عبادت بوده اند و مداقه ایشان، آنان را از تفسیر دور نمی کرد و ایشان را از مراجعه به قرآن مستغنی نمی کرد. وجود عالمان متهتک و کسانی که به طرفداری ایشان جاهلانه داد آزادی بیان را (که بنده هم با عبارت آزادی بیان آن موافقم) سر می دهند٬ هر روز می شنویم اما یک سؤال! مفهوم بزرگی که ذهن بنده را اشغال کرده است این است که ایشان پای تکلیف الهی ای که بر گردن دارند (از نظر کسب علم و زکاتش) چه می کنند؟ اندر مقابل جهاد اکبر که مبارزه با خویشتن خویش است٬ چه کرده اند و اندر جهاد اصغر که مبارزه با نفاق و شرک و کفر است٬ چه کرده اند؟

و اما اسلام از جهت دیگر از جاهلان متنسک ضربه خورده است که نمونه ایشان را با وفور بیشتری در جامعه می بینیم. ایشان به هنگام صدای اسلام و اذان درمساجدند اما به هنگام حهاد باموالکم و انفسکم در خانه های خود می خزند و گاه که از که به میدان می آیند چون جنگ آوران احد٬ صفین و کربلا گاه راه را اشتباه می روند و گاه به جای اسلام به کفر روی می آورند. وقتی حرف از مبارزه٬ چه به مفهوم مالی آن و چه به مفهوم انفسی آن می زنیم٬ ایشان اهل نحن نحکم بالظاهر می شوند و از ورود در میادین سر باز می زنند و یا باز راه را اشتباه می روند. در شعار با ما همراه اند و خوب دنیای تقدس خود را به رخ دیگران می کشند اما به وقت عمل و آنجا که پای مصلحت خودشان در گرداب می چرخد٬ عمل به جهالت خویش می کنند. البته به زبان نمی گویند و هنوز مثل ما سخن می گویند اما عمل ایشان٬ همان است که اهل کفر و نفاق آن را می طلبند. معاذ الله!

اما دسته سومی را امام در این حدیث نام نبرده اند ولی ایشان را تقدیس کرده اند. عالمان عابد اند. امام با نگاهی تاریخی این مسأله را بیان کرده اند. که اسلام کمر راست نمی کند مگر به سبب عالمان عابد که خویش را ساخته باشند و علم اصلاح اجتماع را داشته باشند.

بنابراین بنده حقیر خدای عظیم در این وبلاگ سعی دارم که با استعانت از آن یگانه بی همتا دست به دو کار بزنم. اول آن که رد نظرات علمایی کنم که ساحت مقدس عبودیت را لکه دار می کنند و و هتک قداست عبادی که از دایره علم و اصلاح خارج اند و از مسلمانان بخواهم که ایشان را ترک گفته و به سمت ریسمان بزرگ الهی چنگ زنند و قرآن را سرلوحه خویش سازند و در مبارزه و جهاد جدی باشند.

دوم می خواهم از مفهوم جهاد و ما فیها صحبت کنم و از انواع و شرایط و خصوصیات آن بگویم. اشتباه نکنید نمی خواهم بگویم که این اسلحه چه می کند و آن تفنگ چه ها بر سر آدمیزاد می آورد. می خواهم از مبارزه چه در علم و چه در میدان و چه در جامعه سخن بگویم. می خواهم جهادیون را معرفی کنم و راجع به ایشان اندکی حرف بزنم.

و لله العزه و لرسوله و للمؤمنین و لکن المنافقین لا یعلمون